SPRAAK-KE-LOOS

Mijn medeleven gaat uit naar familie, vrienden en kennissen. Dit is afschuwelijk en een keiharde dauw in de rug voor de nederlandse monarchie.

Waarom???? Het zal helaas altijd een vraag blijven. Ik wens alle nabestaanden heel veel sterkte in deze moeilijke tijd. Ook de koninklijke familie veel succes om dit een plekje te geven.

Het is heel erg dat er zoiets gebeurd is,ik heb heel veel medelijden met de slachtoffers....heel veel sterkte voor de familie en vrienden,en voor de koningin

van Lauraine (9 jaar)

ongeloof. verbijstering. stilte. Ergens geen woorden voor hebben. Met repect voor alle hulpverleners, en heel veel sterkte voor iedereen, zeker degenen die hier het hardst door getroffen zijn.

Hier zijn geen woorden voor.
Heel veel sterkte voor de gewonden en voor de nabestaanden van de overledenen.

Troost
Troost is al sneeuw
je kunt het niet bewaren
Troost dat jullie er waren
Uren Maanden Jaren
Veel Sterkte Toegewenst

Ik vind het erg wat er is gebeurt in apeldoorn de beelden ben ik erg van geschrokken, ik wens iedereen heel veel sterkte ermee..!

Sterkte mensen

Hoe een Oranje dag een Zwarte dag werd.


Het begon allemaal heel vredig om 7 uur ?s ochtends op de Slinge in Rotterdam.
Ik en mijn collega?s vertrokken naar Apeldoorn om te werken en te genieten van de zon, het feest, de leuke mensen en al het andere dat bij een leuke Koninginnedag komt kijken. Half 9 kwamen we aan en begonnen onze werkzaamheden, wat voor mij het verzogen van drinken inhield.
Het begon al aardig storm te lopen en de sfeer zat er al goed in. De mensen hadden zin in een heerlijke Koninginnedag.
Rond een uur of twaalf stond ik met wat collega?s op het grote scherm naar de live beelden te kijken toen het drama zich voltrok. Ineens zagen we uit het niets die auto ?De naald? raken. En hoorde we het geluid van de knal en de gillende mensen. We geloofden het niet. ?Huh, wat is dit nou? hoorde je ons zeggen. Al snel werd duidelijk wat er aan de hand was. De man had een groep mensen geramd en geprobeerd de bus van de Koninklijke familie te raken. De bus was gelukkig niet geraakt. Tal van slachtoffers lagen op de grond en overal lag bloed.
Snel rende ik naar de weg waar de bus op dat moment was(net 30 seconden na het ongeval). De mensen die daar aan de hekken al uren stonden wachten hadden nog geen idee van wat zo even gebeurd was. Zij stonden precies achter het scherm en hadden blijkbaar niks gehoord. Toen ik ging kijken zwaaiden deze mensen vrolijk naar de Koninklijke familie, die op hun beurt niet terug zwaaide. Mensen waren teleurgesteld in de Koninklijke familie en wisten op dat moment nog van niets.
Toen keerde ik terug naar mijn verkooppunt. Om me heen waren mensen in paniek en hadden geen idee wat er aan de hand was en wat ons nog allemaal nog te wachten stond. Mensen rende, mensen huilde, mensen waren bang, mensen waren in paniek.
Langzaam besefte iedereen wat er aan de hand was en dat een verder gevaar waarschijnlijk was geweken. Sirenes loeide overal en overal kwamen politie en ambulances vandaan. Helikopters vlogen over. Telefoontjes van vrienden en familie kwamen binnen; ?Alles goed, Rick??
Dan komt het eerste nieuws door; 9 gewonden maarliefst! Verschrikkelijk vind iedereen het dan al. Maar al de tijd verstrekt verergerd dit nieuws alleen maar; 12 gewonden, 15 gewonden en 3 gereanimeerd, 15 gewonden en 1 overleden, 15 gewonden en 2 overleden. ?Wanneer stopt het?? is de vraag die heerst. Het stopte pas bij het nieuws dat er 4 dodelijke slachtoffers zouden zijn gevallen.
Alles werd afgelast en enkele uren na het ongeluk besloten ook wij om ermee op te houden. De mensen gingen naar huis met gemengde gevoelens. Aan de ene kant verschrikking maar aan de andere kant ook de teleurstelling. Want wat een prachtige dag beloofde te worden eindigde al vroeg op een verschrikkelijke manier. Uren lang waren we bezig met afbreken en alles op ruimen.
Om kwart over 6 stap je dan het busje weer in terug naar Rotterdam. Dan pas begint alles tot je door te dringen. Wat er gebeurd is, wat je hebt gezien, hoe ernstig de situatie is. En dan pink je toch wel even een traantje weg. Er gebeurt zoveel tegelijk, er komt van alles op je af en honderden gevoelens schieten door je lijf. En dan zie je in dat busje de zon ondergaan en weer je dat deze verschrikkelijke dag bijna ten einde is
Bij aankomst thuis was het besef compleet; overal op tv en radio ging het over die ene aanslag waar ik bij was. Het was eng, het was veel. Ik zal er nog veel aan denken.

Als laatste wil ik alle nabestaanden van de slachtoffers condoleren en wens ik de gewonden alle beterschap van de wereld toe. Ik leef met jullie mee!